۵ دی روزی که خاک فرو ریخت اما انسان قد کشید

پایگاه خبری سرمه بیداری- مطهره کریمی، زلزله ۵ دی ۱۳۸۲در چند ثانیه شهری تاریخی را به تلی از خاک بدل کرد. شهری که تا پیش از آن ارگ سترگش نشانه آرامش تاریخی بود و نخل‌هایش به صبوری مشهور، صبحی که خبر رسید، عددها دیگر معنا نداشتند ۳۵ هزار، ۴۰ هزار یا بیشتر… هر عدد یک زندگی بود، مادری که شب قبل بچه هایش مهمان سفره‌اش بودند،خواهری، کودکی، فامیلی که حالا تنها نامی از او مانده است.

برای بسیاری زندگی دیگر شبیه قبل نشد، بم حتی پس از بازسازی زیر ظاهر مرتبش غمی تاریخی را حمل می‌کند قبرستانی که ناگهان پر شد از سنگ‌هایی با یک تاریخ مشترک ۵ دی، نخل‌هایی که ایستاده ماندند اما شاهد اشک‌هایی بودند که شبانه پایشان ریخته شد.

با این همه، بم نمرد و مردم ایستادند، زنده ماندند و زیستن را ادامه دادند حتی با تلخی، شاید راز ماندگاری بم همین مردمش باشند.

مردمی که زندگی در کویر را آموخته‌اند سختی را بلدند و امید را از دل رنج بیرون می‌کشند، آن‌ها نخل‌ها را آب دادند و خرما صادر کردند و کام جهان را شیرین کردند حتی وقتی کام خودشان تلخ بود، اما بم فقط صحنه رنج نبود، صحنه مرد میدان هم بود.

این روزها که به ششمین سالگرد شهادت سردار سپهبد حاج قاسم سلیمانی نزدیک می‌شویم بد نیست به خاطر بیاوریم که نام او فقط به میدان‌های نبرد گره نخورده است بم، یکی از میدان‌هایی بود که حاج قاسم آنجا هم جلوتر از همه ایستاد.

در روزهای آشفته پس از زلزله وقتی شهر هنوز در شوک بود و امداد نیاز به مدیریت داشت حضور و درایت مردانی چون حاج قاسم سلیمانی جان هزاران مجروح را نجات داد.

انتقال سریع مجروحان با پروازهای فوق‌العاده، ساماندهی امدادرسانی و مدیریت میدانی بحران، بخشی از همان نقش‌هایی است که کمتر گفته شد اما اثرش ماندگار بود.

این یعنی مرد میدان فقط در جنگ معنا ندارد، مرد میدان آن‌جاست که جان انسان‌ها در خطر است.

امروز ۲۲ سال از آن صبح خاکستری گذشته است و بم بازسازی شده، ساختمان‌ها قد کشیده‌اند، زیرساخت‌ها توسعه یافته‌اند و امید دوباره در خیابان‌ها جریان دارد اما حافظه جمعی این شهر هنوز بیدار است داغ بم، فراموش نشده و نباید هم فراموش شود.

پنج دی، روز یادآوری است، یاد جان‌هایی که رفتند، یاد مردمی که ماندند و یاد مردانی که بی‌ادعا در سخت‌ترین روزها ایستادند.

بم، امروز نماد تاب‌آوری است همان‌قدر که نام حاج قاسم، نماد حضور به‌موقع و مسئولیت‌پذیری است و شاید پیوند این دو پیام روشن این روزها باشد در سخت‌ترین لحظات آنچه ایران را سرپا نگه می‌دارد مردم و مرد میدان است.

۵ دی، فقط سوگ نیست، یادآور ایستادن است.