پدری که «روز پدر» ایران را در آغوش کشید

پایگاه خبری سرمه بیداری- پدر بودن، همیشه به نسبت خون نیست گاهی به اندازه‌ یک تاریخ آدم را بزرگ می‌کند.

برای بسیاری از مردمی که امروز از شهرهای مختلف کشور و حتی خارج از ایران خود را به کرمان رسانده‌اند حاج قاسم همان پدری است که نبودنش خلأ نساخت، مسیر ساخت.

گلزار شهدای کرمان در روز پدر، حال‌وهوایی متفاوت دارد جمعیتی که آمده‌اند نه برای مراسمی رسمی، که برای ادای احترام به مردی که سال‌ها بی‌آنکه دیده شود بار مسئولیتی بزرگ را به دوش کشید.

حضور خانواده‌ها، جوانان، کهنسالان و حتی زائرانی از دیگر کشورها، تصویری واحد می‌سازد تصویری از پدری که مرز نمی‌شناخت.

در میان جمعیت پدرانی دیده می‌شوند که برای فرزندانشان از مردی می‌گویند که شجاعت را زندگی کرد و امنیت را معنا بخشید اینجا، روز پدر تبدیل به روز روایت شده است، روایتی از مردی که ایستاد تا دیگران بایستند.

گلزار شهدا، مقصد مشترک دل‌ها

حضور پرشمار زائران در سالروز شهادت سردار سلیمانی، گلزار شهدای کرمان را به نقطه‌ تلاقی احساس و باور تبدیل کرده است هر کسی به نیت خود آمده، اما مقصد دل‌ها یکی است احترام به پدری که نامش از خانه‌ها فراتر رفت و به تاریخ سپرده شد.

پدر، همیشه کنار سفره نیست، گاهی کنار تاریخ می‌ایستد بعضی پدرها نامشان را به شناسنامه می‌دهند و بعضی، نامشان را به یک ملت.

حاج قاسم از آن پدرهایی بود که خانه‌اش مرز نداشت و فرزندانش را از دل خطر صدا می‌زد، پدری که اگرچه سال‌هاست نیست اما هنوز، هیچ شبی بدون او صبح نمی‌شود.

امروز روز پدر است و کرمان شلوغ، مردم آمده‌اند که بدانند پدرشان کجاست، کنار مزاری که سکوتش فریاد است.

اینجا، آدم می‌فهمد بعضی پدرها وقتی می‌روند تازه شروع می‌شوند.

در پایان باید گفت گاهی پدر، یک صدا می‌ماند که نه در خانه که در گذر تاریخ طنین می‌اندازد، صدایی که از دل خاک‌های کرمان برمی‌خیزد و به آسمان می‌رسد و در گوش هر فرزند این سرزمین زمزمه می‌کند: “پدر آن نیست که بماند، آن است که ره بنماید.”

و حاج قاسم، پدری که سنگ‌قبرش، آغاز فصل تازه‌ای از ایستادن بود.

امروز کرمان، پنجره‌ای است رو به آسمان بی‌پایانی که او رفت تا برایمان باز بماند و صدای پای حاج‌قاسم، هنوز در کوچه‌پس‌کوچه‌های این خاک، طنین می‌اندازد.

و اینک گلزار شهدای کرمان نه محل وداع، که آغوش گشوده‌ پدری است که هرگز نمی‌رود، تنها عمیق‌تر می‌شود، مانند ریشه‌های درختی که هر چه سال می‌گذرد، استوارتر در خاک ایمان ما می‌دود./ مریم سادات بهادر-عکس: مطهره کریمی