کویرِ تشنهٔ کرمان، از شهد خونِ غیرت سیراب شد

پایگاه خبری سرمه بیداری- مریم سادات بهادر، امروز میدان آزادی کرمان، میدان کوثر و سایر نقاط کرمان نه محلی برای وداع، بلکه محرابی برای تماشای اوجِ عرفانِ زمینی بود. شاهدانِ خاموشِ زمین، نظاره‌گر پروازی بودند که زمین را شرمندهٔ سنگینیِ غیرتِ آسمانی کرد.

در حاشیهٔ تشییع شهدای اقتدار در کرمان، لحظه‌ای فرا رسید که کلمات در برابر عظمتِ ایثار، خلع سلاح شدند.

میدانِ شهر، به یکباره تبدیل به کتیبه‌ای شد که بر آن، تاریخِ جاودانگی مردانگی حک می‌گشت.

شهدا نه اینکه از دست رفتند، بلکه بخشی از روحِ شهر را با خود به ملکوت بردند تا کرمان، همواره یادآورِ بالاترین سطحِ عشق به میهن باشد.

دشمن گمان کرد با نابودیِ جسم، اثری را از بین می‌برد؛ اما غافل از آنکه هر شهادت، یک امضا بر سندِ مالکیتِ ما بر این آب و خاک است.

در نهایت پیکر مطهر این لاله های گلگون کفن در گلزار شهدای کرمان و در جوار «حاج قاسم» عزیز آرام گرفت، اما با هر قطره خون که بر خاکِ میراث‌دارشان ریخت، بذری کاشتند که جز با شکوفهٔ عزت و امید آبیاری نخواهد شد.

اندوه، این روزها طعمِ تری خاکِ کرمان را دارد؛ خاکی که می‌دانست امروز میزبانِ عزیزترین فرزندانش خواهد بود.

چشمانی که تا چند روز پیش، با شوقِ زندگی می‌درخشید، اکنون در پوششی از پارچهٔ وطن پیچیده و به سوی ابدیت رهسپار گشتند. این چه درسی است که این قهرمانان به ما می‌دهند؟ درسِ آنکه قامتِ انسان، نه با طول عمر، که با عمقِ تعهدش سنجیده می‌شود.

اینک اگرچه اشک‌ها چون سیلاب از گونه‌ها جاریست، اما زیرِ این سیلاب، ریشه‌های امید به انتقام و برقراری عدالت، محکم‌تر می‌جوشند.

این شهیدان، با رفتنشان، فریاد زدند که این خاک مقدس، بهای خونِ هر ذره‌اش را با عظمت خواهد گرفت.

حرف آخر …

بگذارید این سوگ، نه فقط یادآورِ فقدان، بلکه یادآورِ پیمانی باشد که با هر شهادت تجدید می‌شود.

کرمان، امروز قامتِ بلند خود را به آسمان نشان داد؛ قدی به استقامتِ کوه و قلبی به وسعتِ عشق به این سرزمین. تا ابد، نامِ آنان با آوازِ دلیرانگیزانِ این دیار گره خورده است و خونشان، چراغِ راهی است که هرگز خاموش نخواهد شد.