آن‌سوی روبان؛ روایت یک قاب متفاوت از افتتاح فرهنگسرای رسانه

پایگاه خبری سرمه بیداری، یادداشت سردبیر-مطهره کریمی، افتتاحیه‌ها همیشه یک تصویر آشنا دارند روبانی که کشیده می‌شود، مسئولانی که برای بریدن آن کنار هم می‌ایستند و ردیفی از دوربین‌ها که منتظرند همان چند ثانیه را ثبت کنند. لحظه‌ای کوتاه که قرار است آغاز یک اتفاق تازه را اعلام کند و در قاب عکس‌ها بماند.

در آیین افتتاح فرهنگسرای رسانه کرمان هم صحنه کم‌وبیش همین بود. روبان آماده بود، قیچی‌ در دست، و در چند قدمی آن خبرنگاران و عکاسان با دوربین‌هایی که هرکدام به دنبال بهترین زاویه بودند. همه چیز مهیای ثبت همان لحظه‌ای بود که معمولا در خبرها و عکس‌ها دیده می‌شود.

اما درست در همان چند ثانیه قبل از بریدن روبان نگاهم به سمت دیگری رفت، به سمت صف لنزها. به کسانی که همیشه پشت دوربین می‌ایستند تا دیگران در قاب دیده شوند.

با خودم گفتم اگر این بار تصویر از سمت دیگری ثبت شود چه؟ از سمتی که کمتر دیده می‌شود، از آن‌سوی روبان.

دوربین را بالا آوردم و قاب را برعکس بستم روبان در یک سو بود، مسئولانی که آماده افتتاح بودند در همان قاب دیده می‌شدند و روبه‌روی آن‌ها ردیفی از دوربین‌ها و لنزهایی که برای ثبت همان لحظه به صف شده بودند.

در آن قاب یک تصویر ساده اما متفاوت شکل گرفت تصویری از دو سوی یک لحظه. از یک طرف کسانی که در متن مراسم ایستاده‌اند و از طرف دیگر کسانی که کارشان ثبت و روایت همان لحظه‌هاست.

شاید همین عکس یادآور یک واقعیت ساده باشد، اینکه بسیاری از لحظه‌هایی که بعدها به عنوان خاطره یک شهر یا یک رویداد باقی می‌مانند، مدیون نگاه کسانی است که بی‌سروصدا پشت دوربین‌ها ایستاده‌اند.

فرهنگسرای رسانه آن روز با بریدن یک روبان افتتاح شد، اما در همان لحظه قاب دیگری هم شکل گرفت. قابی از آن‌سوی روبان، جایی که دوربین‌ها ایستاده‌اند و تاریخ، آرام و بی‌ادعا ثبت می شود.